Z pamiętnika geja

Krystian, lat 23

Szczerze mówiąc mężczyźni podobali mi się od zawsze, nie pamiętam kiedy dokładnie pierwszy raz przyszło mi na myśl, że jestem gejem. Odkrywanie mojej seksualności było dość trudne. Myślałem, że gdy znajdę sobie dziewczynę, prześpię się z nią to moje wyobrażenie na temat mężczyzn  całkowicie się zmieni. Takich prób było kilka. Nic się nie zmieniło. Aż do końca liceum udawałem przed wszystkimi kogoś kim tak naprawdę nigdy nie byłem. 

Było to dla mnie gorsze niż zaakceptowanie faktu, iż jestem gejem. Wyjeżdżając na studia postanowiłem to zmienić, poznałem nowych znajomych, przyjaciół. Gdy pytali mnie czy mam kogoś odpowiadałem, że nie mam żadnego partnera, gdy dopytywali bardziej, przyznawałem się do swojej orientacji.  Żadna z nowo poznanych mi osób nie miała z tym większego problemu. Nabrałem przez to pewności siebie.

Mamo, tato jestem gejem...

Myślę ze moja mama już dawno zorientowała się, że jestem „inny". Rzadko rozmawialiśmy, mieliśmy ze sobą słaby kontakt. Nie chciałem przyjeżdżać do  rodzinnej miejscowości gdzie wszyscy o osobach homoseksualnych mówili „chorzy ludzie", „homosie", „pederaści" itp. i uważali, że należy ich leczyć. W końcu sama zapytała czy mam dziewczynę, czy może chłopaka. Uznałem, że to będzie dobry moment aby się przyznać. Na początku był płacz, długa rozmowa, na koniec rodzice powiedzieli mi, że będą mnie kochać bez względu na to czy jestem homo czy hetero. Poczułem niesamowitą ulgę. Reszta rodziny nie wiedziała albo się domyśla. Dla mnie najważniejsza była akceptacja moich rodziców. Od tamtej pory mam świetny kontakt z rodzicami, szczerze rozmawiamy, nie muszę kłamać.

Mimo wiary czy zasad jakie panują w rodzinie, miałem tyle szczęścia, że moi rodzice mają na tyle otwarte umysły, aby zaakceptować zaistniałą sytuację. Przyznałem się także niektórym osobom z dawnej szkoły i po raz kolejny nikt nie patrzył na mnie przez pryzmat mojej orientacji seksualnej, tylko na to jakim jestem człowiekiem. Nigdy nie spotkałem się z dyskryminacją personalnie, choć dużo słyszy się na ten temat.

Teraz żyję w dużym mieście, gdzie każdy może żyć anonimowo a ludzie mają zupełnie inne podejście do pewnych spraw. Gdybym nadal mieszkał we wsi z rodzicami, pewnie byłoby zupełnie inaczej. Poza tym  nie owijam się tęczową flagą, nie wychodzę na ulicę i nie krzyczę, że jestem „ciota" - nie afiszuję się ze swoja seksualnością.