Dziewczyny tańczą mosh?

Termin „mosh" powstał przez przypadek. Gdy zespół Bad Brains nagrywał piosenkę „Leaving Babylon" nikt nie spodziewał się, że jej tekst stanie się inspiracją dla nazwy nowego stylu tańca. „Mash it! Mash down Bablyon!" wyśpiewywane z silnym jamajskim akcentem, brzmiało jak „Mosh it! Mosh down Babylon!".

Słowo mosh ewoluowało przez pięć lat. Na stałe weszło w użycie W 1987 r. gdy zespół Anthrax nagrał piosenkę: „Caught in a Mosh".

Agresywny taniec

Mosh to bardzo agresywny taniec, odmiana slam dancing'u połączoną ze skankiem i trashem. Aby wyjść z moshu cało, trzeba mieć oczy dookoła głowy. Moshujących dziewczyn nie jest wiele, ale potrafią zaznaczyć swoją obecność. Nie pozostają w tyle za mężczyznami, dorównują im sprawnością i wytrzymałością.

Paradoks polega na tym, że mosh jest w założeniu tańcem bezkontaktowym, a obrażenia są głównie dziełem przypadku, nieuwagi lub braku umiejętności. Bezkontaktowość moshu jest jednak utopią, nigdy nie ma wystarczająco miejsca by każdy mógł wykonywać swoje ruchy i nie wpadać na drugą osobę.

Moshowy savoir-vivre

Ogromną rolę odgrywają tu tzw. „niepisane zasady". Można nazwać je moshowym savoir-vivre. Jedną z podstawowych zasad jest pomoc innym tańczącym gdy tego potrzebują. Kiedy ktoś przewróci się lub zostanie ranny należy pomóc mu. Gdy ktoś stara się opuścić mosh, powinno się go wyciągnąć.

Nie wolno mścić się za uderzenia, jeśli ktoś nie przestrzega tej zasady może być pewien, że skończy się to dla niego źle. Normy te regulują zachowania tańczących. Są bardzo istotne ponieważ dzięki nim nie każdy mosh kończy się ciężkimi obrażeniami lub bijatyką.

A jak mężczyźni reagują na obecność kobiet w moshu? Okazuje się, że tańczący osiągnęli bardzo wysoki stopień równouprawnienia. Uważa się powszechnie, że jeśli dziewczyna zaczyna moshować, wie na co się porywa. Dlatego należy się jej szacunek jak każdemu innemu tańczącemu.

Nikt specjalnie nie ogląda się, by przypadkiem nie uderzyć dziewczyny. One natomiast nie czują potrzeby udowadniania komukolwiek, że potrafią o siebie zadbać. Każdy wchodzi w swoją rzeczywistość i jest skupiony tylko na niej.

Stagnacja, głupota, konsumpcjonizm

Najistotniejsza dla moshujących jest muzyka, bez niej mosh nigdy nie ewoluowałby do obecnej postaci. Hardcore, bo o nim mowa, wyrósł z punka i metalu. Dzięki temu osobliwemu połączeniu wytworzył się rodzaj muzyki bardzo melodycznej z silną ideologią. Teksty piosenek wiodących zespołów hardcore'owych mówią o walce z powszechną stagnacją, głupotą i konsumpcjonizmem.

Nie są one jednak tak krótkowzroczne jak teksty punkowe, przepełnione nawoływaniem do anarchii. Hardcore stara się zmusić ludzi do działania, do przeciwstawienia się obojętności. Mosh jest w pewnym stopniu odzwierciedleniem tej walki, poprzez swoją formę wyraża sprzeciw wobec wszystkiego co boli młodych ludzi.

Zasypać fosę

Fenomenem na koncertach hardcore'owych jest zanik nietykalności artysty. Publiczność wbiega na scenę, zeskakuje z niej lub zaczyna śpiewać razem z artystą. Zespoły same domagają się bezpośredniego kontaktu z publiką. Często w klubach pomiędzy sceną a widownią jest tzw. fosa, która broni publiczności dostępu do sceny. Jeden z organizatorów warszawskiego Show No Mercy, festiwalu który skupia fanów moshu i muzyki hardcore'owej, opowiedział mi o tym jak w klubie Progresja musieli ustawić platformy aby zniwelować fosę.

Ta specjalna więź między fanami i artystami jest jedyna w swoim rodzaju. Szalenie różni się ona od wymagań wielkich gwiazd muzyki popularnej, które po koncertach znikają w swoich limuzynach i nie mają czasu nawet na rozdanie autografów.

Nie można jednak generalizować. Na niektórych gigach ustawia się barierki i ochroniarzy za nimi a część gwiazd pop zaprasza na scenę wybranego fana, aby zaśpiewać razem z nim piosenkę. Jednak tylko podczas koncertu hardcore'owego widziałam sytuację, w której publiczność prawie zmiażdżyła wokalistę na scenie, a on sam nie miał nic przeciwko temu.